Email: info@cdv.ba |Telefon: +387 33 570 025

U Sarajevu održan okrugli sto “Savremeni radikalni desničarski populizam i islamofobija: izazov za liberalnu demokratiju”

Centar za dijalog – Vesatijja u saradnji sa Fakultetom političkih nauka Univerziteta u Sarajevu je 17. decembra 2019. godine organizovao okrugli sto na temu “Savremeni radikalni desničarski populizam i islamofobija: izazov za liberalnu demokratiju”.

Ovaj okrugli sto je treći u nizu kojeg je Centar organizovao tokom ove godine, a prethodni su bili o „Tradiciji suživota u Srednjoj Bosni“ (Fojnica, 26. april 2019. godine) i „Islamu i moralnim izazovima u 21. stoljeću“ (Sarajevo, 19. juni 2019. godine).

Izlagači na današnjem okruglom stolu bili su prof. dr. Sead Turčalo, prof. dr Nedžma Džananović, Muhamed Jusić, Amer Čekić, dr. Hikmet Karčić i Zlatan Hadžić.

Direktor Centra za dijalog – Vesatijja dr. Senad Ćeman je u pozdravnom govoru istakao kako je ova tema iznimno važna u vremenu koje je sve više zahvaćeno porastom radikalnog desničarskog populizama i islamofobije.

“Smatramo da je ova tema nedovoljno obrađena i o kojoj vrlo malo znamo sa pozicije nauke. Ovo je treći po redu okrugli sto koji ove godine organizuje Centar za dijalog – Vesatijja i svi radovi koji su prezentirani danas biće publikovani zajedno sa ranijim radovima u Zborniku radova Centra za dijalog – Vesatijja.”

Govoreći o temi “Radikalna desnica kao izazov liberalnim demokratijama Evrope” dekan Fakulteta političkih nauka prof. dr. Sead Turčalo  je naglasio kako je ova tematika prisutna u javnosti već dvije decenije i da se pod utjecajem migrantske krize sve više povećava.

“Sa ovim problemom najbolje se može izboriti edukacijom i podizanjem svijesti, znanja o tome šta je to drugi i drugačiji, da se prikaže da Islam i muslimani unutar evropskog okvira nisu niti drugi niti drugačiji, nego da su sastvni dio evropskog, kulturnog i geopolitičkog prostora.“

Prof. dr Nedžma Džananović govoreći o temi “Populizam i civilizacionizam u Europi” kazala je da postoji nekoliko značajnih aspekata koji s jedne strane hrane populizam i pripadajuće narative, u koji spada i islamofobija, a s druge strane hrane svaku vrstu ekstremizma: nepovjerenje u vlasti, nepovjerenje u elite, nepovjerenje u intelektualce i eksperte. Istakla je kako islamofobija nije jedina opasnost, već je to prije svega populistički mehanizam koji apelira na naše slabosti, emocije, osjećaj deprivacije i izgubljenosti, u kojem je neprijatelj onaj ko je drugi ili drugačiji.

Muhamed Jusić je govoreći o ideološkim korijenima nove evropske desnice i antimuslimanskom sentimentu kao mobilizirajućem faktoru dolaska na vlast ukazao na to da je danas radikalna desnica u Evropi uglavnom fokusirana na islam i muslimane. Istakao je kako izazov terorizma, nasilnog ekstremizma među muslimanima i migracija jeste ozbiljan ali nije i jedini problem Evrope, no desničarski pokreti i ideolozi pokušavaju sve probleme Evrope svesti upravo na gore navedeni problem.

O posljedicama porasta krajnjeg desnog populizma na politiku prema islamu u Austriji i Francuskoj govorio je gosp. Amer Čekić. Istakao je kako uspon desničarskog populizma najbolje oslikava demokratsku dekadenciju u Evropskoj Uniji. Dodao je da uvidom u rezultate izbora u mnogm zemljama EU može se konstatovati da islamofobni diskurs jeste nešto što garantuje veliki broj glasova i izbornu pobjedu, dok poštivanje islama i muslimana danas ne donosi nikakav izborni i politički rezultat.

Dr. Hikmet Karčić je tokom izlaganja o temi “Slamka koja je kamili slomila leđa: Rat u Bosni i Hercegovini i desničarski pokreti u Evropi” je kazao da je rat u Bosni i Hercegovini bio prelomni trenutak jer su neo-nacisti po prvi put na Drugog svjetskog rata, na tlu Evrope, a u sklopu organizovanih oružanih formacija, mogli da slobodno i bez posljedica, izražavaju svoje militantne desničarske stavove.

“Rat u Bosni i Hecegovini dao je krila desničarskim ideologijama čije posljedice ćemo još dugo da osjećamo.” – zaključio je na kraju svog izlaganja dr. Karčić.

Posljednje izlaganje imao je Zlatan Hadžić na temu “Geopolitika straha”, koji je, između ostalog, ukazao na to da je “geopolitika straha u sjeni migracija stvarala sve dublji jaz između zapadnih i istočnih članica EU, sve dok nije prevagnula neizvjesnost u postmodernoj kreaciji sa manjkom suštinskog sadržaja i, što je još važnije, bez istinske emotivne vrijednosti u formi zajedničkog mita (heterogenost i multikulturalnost nisu tradicionalne vrijednosti u većini dijelova Evrope). Na taj način unija sastavljena od modernih nacionalnih država, bez unutrašnje paradigmatske promjene koja je trebala proizvesti inkluzivan narativ i mehanizme, sama je kreirala tendenciju ka negativnom redefiniranju evropskog identiteta u cjelini.”.